Nick Dexx 
Οι Γερμανοί blacksters έρχονται με μία κυκλοφορία έκπληξη και με ένα δίσκο που πρόκειται να διχάσει αρκετούς.
Μέσα σε αυτούς, είμαι δυστυχώς κι εγώ. Ενώ οι Ultha έχουν καθιερώσει τόσα χρόνια τον ήχο τους, εδώ πραγματοποιούν μία μεγάλη στροφή που παρεκλίνει κάπως από το προηγούμενο υλικό τους.
Οι κιθάρες έχουν την υπόσταση των Ultha με τα μελωδικά παιξίματα και τις σκοτεινές ατμόσφαιρες, αλλά αυτή τη φορά εισχωρεί και αρκετό post-black στοιχείο που προσωπικά δεν με ενόχλησε καθόλου. Το μπάσο έχει χαοτικά παιξίματα και παραγωγικά κερδίζει σε όγκο και ήχο.
Τα drums χαρακτηρίζονται κυρίως από blasts αλλά και με αρκετές εναλλαγές που εμπλουτίζουν έξυπνα κάθε κομμάτι. Τα φωνητικά δένουν με το σύνολο με τα screamo σημεία να εντείνουν τη κλειστοφοβική ατμόσφαιρα. Το στοιχείο που προσωπικά γκρεμίζει ότι θετικό έχει χτιστεί στο album είναι τα πολλαπλά πλήκτρα αλλά και τα goth γυρίσματα που, κατά τη γνώμη μου, δεν μου ταιριάζουν καθόλου στους Ultha. Καταλαβαίνω και κατανοώ πως κάθε μπάντα έχει ανάγκη να πειραματιστεί, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση μιλάμε για το μισό σχεδόν δίσκο που είναι ambient και ο υπόλοιπος black.
Οι στίχοι κρατούν το ύφος με τα depressive θέματα να γυρνούν γύρω από την απώλεια, την αγάπη και το σκότος. Το εξώφυλλο είναι αρκετά αινιγματικό και ταιριάζει στο παίξιμό τους. Η παραγωγή είναι πολύ καλή και καθαρή και σίγουρα πιο καλογυαλισμένη από κάθε άλλη
Σίγουρα πολλοί θα ικανοποιηθούν με το αποτέλεσμα, αλλά και άλλοι θα τους ξενίσει. Δυστυχώς ανήκω κι εγώ στη δεύτερη κατηγορία και προτιμώ το black παίξιμο των Ultha παρά το υπόλοιπο μισό με τα goth/ambient στοιχεία.
Βαθμολογία:
6.5/10
Facebook: https://www.facebook.com/templeofultha/
Bandcamp: https://ultha.bandcamp.com/music
About The Author
