Nick Dexx 
Οι Νορβηγοί θρύλοι του συμφωνικού black έρχονται μετά από ένα μεγάλο διάστημα απουσίας από τις κυκλοφορίες με το πολυαναμενόμενο φρέσκο δίσκο.
Δυστυχώς όμως οι αντιδράσεις είναι αρκετά μικτές και μπερδεμένες. Ξεκινώντας με τις κιθάρες, έχουν αρκετά τα βασικά συστατικά των Dimmu Borgir με τα καταιγιστικά riffs και τις παγωμένες μελωδίες, αλλά φαίνεται ότι σχεδόν σε όλα τα κομμάτια κάτι σαν να λείπει. Ίσως η μαγεία ή ίσως φαίνεται η κούραση των χρόνων που δεν αφήνει χώρο σε κάτι νέο και πιο δημιουργικό. Το μπάσο ακολουθεί τις κιθάρες αλλά θεωρώ πως παραγωγικά χάνει αρκετά τις μπασογραμμές και δεν προσφέρει τον απαραίτητο όγκο που θα έκανε τη διαφορά.
Τα drums είναι τα κλασσικά παιξίματα των Dimmu με άλλοτε blasts κι άλλοτε με πιο mid-tempo γυρίσματα και δίνουν αρκετές black/death πινελιές. Τα φωνητικά είναι ισορροπημένα και φέρνουν τις κλασσικές ιαχές των Dimmu από τα παλιά χρόνια. Τα ορχηστρικά σημεία φαίνεται να υπάρχουν απλά για το ύφος της μπάντας, καθώς πολλά περνούν ελαφρώς αδιάφορα και απλά υπάρχουν εκεί.
Οι στίχοι μιλούν για το μυστικισμό, το σκότος και τη κόλαση, ενώ το εξώφυλλο είναι αρκετά στο στυλ των Dimmu. Η παραγωγή, κατά τη γνώμη μου, αποτελεί ένα μεγάλο κομμάτι που δεν με άγγιξε καθώς όλα ακούγονται κάπως μπουκωμένα και χαοτικά και χάνεται η old school μαγεία των παλιών κυκλοφοριών.
Γενικά είναι ένας αδιάφορος δίσκος, αν και υπάρχουν μερικές καλές στιγμές, αλλά γενικά περνά σχετικά απαρατήρητος και άλλο ένα μείον είναι ότι έχει πολύ μεγάλη διάρκεια και κουράζει σε πολλά σημεία. Δυστυχώς η αναμονή προκάλεσε περισσότερο φθορά αντί για δημιουργικότητα και αντί να μιλάμε για ένα ορόσημο δίσκο μιλάμε για έναν απλά okay δίσκο.
Βαθμολογία:
6.8/10
Facebook: https://www.facebook.com/dimmuborgir
Bandcamp: https://dimmuborgir.bandcamp.com/music
About The Author
