Nick Dexx 
Οι Πορτογάλοι blacksters επιστρέφουν δυναμικά δύο χρόνια μόλις μετά το “Coma” και μας προσφέρουν ένα δίσκο που θα συζητηθεί σίγουρα.
Γενικότερα, προτιμώ να κάνω μία συνολική κριτική αλλά εδώ θα γράψω το review κομμάτι προς κομμάτι γιατί καθένα έχει και τη διαφορετικότητά του.
-Luminary: Πρώτο κομμάτι και μπαίνει πολύ δυναμικά με τα βασικά συστατικά των Gaerea, παραπέμποντάς μας στα πιο “Limbo” μονοπάτια και την εισαγωγή των καθαρών φωνητικών που ταιριάζουν άψογα σε όλο το κλειστοφοβικό κλίμα που δημιουργεί.
-Submerged: Πρώτο single και αναμφίβολα μία στροφή σε άλλη κατεύθυνση στα χνάρια του blackened metalcore διατηρώντας πάντα τα συστατικά τους και σίγουρα ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά τραγούδια των Gaerea πλέον.
-Hellbound: Εδώ το παιχνίδι γυρνάει πάλι στα βασικά βήματα των Gaerea με τα καθαρά φωνητικά όμως να παραμένουν και να δημιουργούν ένα πολύ εσωστρεφές και εκρηκτικό μίγμα.
-Uncontrolled: Ίσως και το δυνατότερο κομμάτι του album με blackened death πινελιές και πιο επιθετική διάθεση, έχοντας όμως και αρκετά μελωδικά σημεία ισορροπώντας τα μεταξύ black και post.
-Phoenix: Άλλο ένα φοβερό single με τα μίξη σχεδόν όλων όσων έχουμε ακούσει ως τώρα και βοηθάει πολύ που βρίσκεται στη μέση του tracklist.
-Cyclone: Προσωπικά μου φάνηκε το πιο αδύναμο τραγούδι του δίσκου χωρίς όμως να περνάει αδιάφορο. Ακολουθεί πιστά τη ροή που έχουν δημιουργήσει οι Gaerea, απλά κατά τη γνώμη μου τα καθαρά φωνητικά υπερείχαν κάπως στο παρόν τραγούδι.
-LBRNTH: Μία ευχάριστη έκπληξη με λίγο ambient και λίγα ηλεκτρονικά στοιχεία και φοβερά γυναικεία φωνητικά που χτίζει πανέξυπνα το επόμενο κομμάτι.
-Nomad: Γνώριμος ήχος με τα κλασσικά Gaerea παιξίματα και τα καθαρά που μπαίνουν έξυπνα για ένα πολύ δυνατό και οπαδικό chorus.
-Stardust: Εδώ κλείνουμε με αυτό το κομμάτι που θα διχάσει πολλούς. Μιλάμε για την απόλυτη φυγή των Gaerea από post-black σε core ύφος με τα καθαρά φωνητικά να φέρνουν Sleep Token ήχους, μελωδική αισθητική και πιο depressive διάθεση με μπόλικες εναλλαγές, κρατώντας το black στοιχείο με μέτρο. Είναι σίγουρα ένα κομμάτι love it/hate it αλλά προσωπικά μου ταίριαξε και παρότι άλλαξαν κάπως ύφος εδώ δεν έφυγαν από το παλιό τους εαυτό.
Με αυτό το δίσκο οι Gaerea δείχνουν πως δεν φοβούνται να πειραματιστούν και να δοκιμάσουν κάτι νέο στο στυλ τους και δείχνουν πως πάντα οι Gaerea δεν είχε ποτέ ένα συγκεκριμένο είδος αλλά πολλά μαζί σε μία υπόσταση. Πιστεύω πως το album θα ξενίσει αρκετούς, θα γοητεύσει τους πιο πολλούς και θα απομακρύνει κάποιους, αλλά φέρει οπαδούς από άλλα είδη μαζί με το black κοινό.
Βαθμολογία:
8.8/10
Facebook: https://www.facebook.com/gaerea/
Bandcamp: https://gaerea.bandcamp.com/music
About The Author
